Biżuteria i nie tylko :

Wpisy

  • piątek, 03 listopada 2017
    • Lubelszczyzna bursztynem stoi...

      Przepięknie migoczący na witrynach salonów jubilerskich bursztyn oprawiony w złocie lub srebrze niesamowicie przykuwa uwagę. Od wieków bursztyn kojarzony był z wybrzeżem morza Bałtyckiego. Czy to dobre skojarzenie?

       amber669469_640

      W naszych czasach na północy kraju występują trzy złoża bursztynu z 30 tonami tego surowca. Zaintryguje Was pewnie informacja, że według Państwowego Instytutu Geologicznego w Polsce 1088 ton bursztynu umiejscowiona jest na ziemiach lubelskich! Niesamowite, prawda? Prof. dr hab. Barbara Kosmowska-Ceranowicz z Muzeum Ziemi PAN w Warszawie zdradziła, że jest to najlepszy bursztyn, nazywany sukcynit. Fakt ten został nagłośniony w roku 2007, kiedy to jubiler spod Warszawy, Grzegorz Rutkowski, zaintrygował się wydobyciem bursztynu na lubelszczyźnie.

       

      Jednak od dłuższego czasu niektórzy ludzie wiedzieli, że kilkanaście metrów pod ziemią na terenie województwa lubelskiego spoczywa wyjątkowy skarb. Dociekania naukowe zapoczątkowano już w latach 70-tych XX wieku, a bardziej szczegółowe dane udostępniono w latach 90-tych. W tamtym okresie nikogo nie zaintrygował ten fakt.. Dopiero staranie wymienianego wcześniej jubilera przyczyniła się do rozpowszechnienia informacji o lubelskim bursztynie. Jednak nie rozpoczęto wydobycia. W ciągu następnych temat ponawiał się na wokandzie publicznej. Jasne, że niezbadane złoża fascynują pasjonatów, ale w dalszym ciągu nie ma szczegółowych badań potwierdzających umiejscowienie złóż. Jedyne sprawdzone miejsce występowania surowca znajduje się za Lubartowem, we wsi Górka Lubartowska. To tam w trakcie kopania studni wykryto bursztyn z pyłem meteorytu. Szacuje się, że bursztyn występuje w największej ilości na terenie Lubartowa i Parczewa. W 2014 roku jedna firma zleciła badania terenu i odszukała jedynie glaukonit (minerał stosowany np. do produkcji farb i jako nawóz).

       

      Od tamtej pory temat przycichł. A może wydobycie jantaru jest nieopłacalne? Spółki boją się fiaska? A może tak pokaźne złoża znacznie obniżyłyby cenę surowca? Czy doczekamy się kopalni odkrywkowych z żywicą kopalną i glaukonitem, jako surowcem towarzyszącym?

      Szczegóły wpisu

      Komentarze:
      (0)
      Tagi:
      brak
      Autor(ka):
      bizuteriabizuteria
      Czas publikacji:
      piątek, 03 listopada 2017 13:55
  • czwartek, 25 maja 2017
    • Polskie insygnia koronacyjne

      Podczas koronacji króla używano korony, jabłka, berła i miecza. Regalia koronacyjne to jedne z najcenniejszych symboli monarchii. Co się stało z polskimi insygniami królewskimi? 

       

      640pxCrown_jewels_Poland_8

       

      Na zdjęciu powyżej znajdują się repliki regaliów królewskich wykonane  wykonane w latach 2001-2003 roku w Nowym Sączu przez zespół złotników pod kierownictwem antykwariusza Adama Orzechowskiego. Oryginały po raz ostatni można było oglądać w roku 1792, kiedy to zorganizowano publiczną ekspozycję na zamku na Wawelu. Co się stało później z regaliami? 

       

      Otóż zaledwie dwa lata po wystawie do kraju wtargnęli Prusacy. Gubernatorem podbitych terenów został Antoni von Hoym. Jego celem było obrabowanie skarbca królewskiego - jeszcze żaden najeźdźca nie zdobył się na taki czyn. Po otrzymaniu królewskiego pozwolenia od Fryderyka Wilhelma II, w nocy z 3 na 4 października 1795 roku okradziono skarbiec zabierając między innymi najcenniejsze insygnia, czyli: 

       

      - Korona Chrobrego - używana od XIV do XVIII do koronacji królów Polski
      - Korona królowych używana do koronacji królewskich współmałżonek, wykonana ze złota, kamieni szlachetnych i pereł
      - Korona homagialna, w której królowie odbierali hołdy
      - Korona Węgierska - posłużyła do koronacji Stefana Batorego
      - Korona szwedzka należąca do rodziny Wazów
      - Cztery berła królewskie.
      - Pięć jabłek królewskich.
      - dwa miecze ceremonialne, w tym Szczerbiec.

       

      Jednak najstraszniejsza rzecz wydarzyła się dopiero 16 lat później. Kolejny król Prus Fryderyk Wilhelm III potrzebował zastrzyku gotówki po przegranej wojnie z Napoleonem. Dlatego 17 marca 1809 wydał rozporządzenie na mocy, którego dwa lata później zniszczono regalia królewskie i przetopiono złoto na monety. Podobno sam król przyznał się podjęcia takiej decyzji przed carem Rosji. Ale pomimo powyższych  faktów, wielu wierzy, że insygnia nadal istnieją - nie zostały zniszczone, a jedynie ukryte przed najeźdźcami. Kto wie może za kilka lat odkryjemy Koronę Chrobrego? ;)

      Szczegóły wpisu

      Komentarze:
      (0)
      Tagi:
      brak
      Autor(ka):
      bizuteriabizuteria
      Czas publikacji:
      czwartek, 25 maja 2017 13:34
  • środa, 26 kwietnia 2017
    • Kamienie szlachetne i półszlachetne cenione w czasach biblijnych

       

      Ponieważ Biblia to najstarsza książka współczesnego człowieka, to można z niej dowiedzieć się jakie kamienie szlachetne były uznawane w czasach starożytnych za najbardziej wartościowe. W Biblii wielokrotnie wymieniano różne kamienie szlachetne i półszlachetne. Najciekawsze opisy znajdujemy w księdze Apokalipsy, 21 rozdziale, gdzie wymieniono 12 kamieni występujących w fundamencie Nowej Jerozolimy oraz w księdze 2 Mojżeszowej, gdzie podano opis napierśnika arcykapłana – również tu wymieniono 12 kamieni szlachetnych. Przyjrzyjmy się niektórym z nich.

       

      Szafir

       

      szafir

       

       

      Szafir jest od zawsze cenionym przezroczysty lub przeświecający kamieniem szlachetnym. Występuje w różnych kolorach, nawet pomarańczowym, różowym, zielonym, szarym i czarnym. Najczęściej jednak szafir kojarzy się z kolorem niebieskim i gdy Biblia wspomina o szafirach ma na myśli kamienie szlachetne o takim kolorze.

       

      Chalcedon

       

      chalcedon

       

      Chalcedon to przezroczysta lub przeświecająca odmiana kwarcu. Chalcedon jest mniej twardy niż kwarc, dlatego chętnie wykorzystuje się go do grawerowania. Już starożytni rozpoznali właściwości chalcedonu i chętnie używali go do wykonywania grawerowanych ozdób. Nazwa chalcedon wywodzi się od nazwy starożytnego miasta w Azji Mniejszej, w którym był pozyskiwany. W Biblii znajdujemy tylko jedną wzmiankę o chalcedonie.

       

      Jaspis

       

      Jaspis to powszechnie występująca odmiana kwarcu. Czym się cechuje? Przede wszystkim warto wspomnieć, że jest to kamień nieprzezroczysty i wielobarwny. A w Biblii opisano go nieco inaczej. W księdze Apokalipsy możemy przeczytać o jaspisie, że jest to (Objawienia 21:11) jest to „najdrogocenniejszy kamień, jakby krystalicznie lśniący”. Jak pogodzić ze sobą te dwa fakty? Najwidoczniej w starożytności greckie słowo tłumaczone dziś na jaspis odnosi się kamienia szlachetnego - cenniejszego i rzadszego niż dzisiejszy jaspis. Niektórzy są zdania, że może chodzić o diament!

       

      Szmaragd

       

      szmaragdy

      Szmaragdy to kamienie o wielkiej sile. Od zawsze budziły podziw i pragnienie posiadania ich. Wartością prześcigają nawet diamenty. W czasach biblijnych szmaragdy pozyskiwano w kopalniach w Egipcie, gdzie znajdowały się ogromne złoża tego drogocennego kamienia.

       

      Kamień leszem

       

      W biblijnej księdze Wyjścia, w opisie napierśnika arcykapłana pojawia się nazwa kamienia leszem. Ciekawe jest to, że do dziś jednoznacznie nie ustalono do jakiego kamienia odnosi się to określenie. Niektórzy uważają, że może chodzić o opal, bursztyn lub hiacynt. Dlatego w różnych przekładach Biblii słowo leszem przetłumaczono na: opal – Biblia Warszawska i Biblia Tysiąclecia, linkuryjusz – Biblia Gdańska, hiacynt – Word English Bible.

       

      To tylko kilka kamieni o których wspomina Biblia. Jedno jest pewne: kamienie szlachetne od zawsze podkreślały majestat i pozycję osób lub rzeczy.

       

       

      Szczegóły wpisu

      Komentarze:
      (0)
      Tagi:
      brak
      Kategoria:
      Autor(ka):
      bizuteriabizuteria
      Czas publikacji:
      środa, 26 kwietnia 2017 11:46
  • poniedziałek, 27 lutego 2017
  • poniedziałek, 30 stycznia 2017
    • Kiedy diament staje się brylantem

      Czy zastanawialiśmy się kiedyś, jaka jest różnica między diamentami, a brylantami? Często wiele osób używa tych nazw przemiennie. A jednak, to bardzo istotne, by znać różnice i wiedzieć, czy w naszym pierścionku mamy diament, czy brylant.

      Diamenty to wyjątkowo cenne kamienie szlachetne powstające przez miliony lat głęboko pod powierzchnią ziemi. Powstają z krystalicznych minerałów węgla w atmosferze bardzo wysokiego ciśnienia i temperatury. W naturze występują one bardzo rzadko. Złoża diamentów są w południowej Afryce, Brazylii, Indiach, Rosji czy Australii. Diament to kamień, który nie został poddany oszlifowaniu. Cechuje się matową powierzchnią o średnim połysku.

       

      diament_1

      Kiedy diament zostanie poddany procesowi szlifowania, staje się olśniewającym brylantem. To diamenty określają wartość brylantów i wyrobów z nich wykonanych, przez co, gdyby nie było wartościowego diamentu, nie można by było stworzyć bezcennego brylantu. Wobec tego, jak ocenia się wartość nieoszlifowanego kamienia szlachetnego?

       

       

      diament_2

       

      Na całym świecie obowiązuje kryterium oceny diamentów znane, jako zasada 4C. Dotyczy ona masy, czystości, barwy oraz szlifu kamienia szlachetnego. Poprzez tę zasadę dokonywana jest wycena, która decyduje o wartości. Uwzględniając te kryteria, masa podawana jest w karatach, który odpowiada 0,2 grama. Największy diament, który został znaleziony nazwano „Cullinan”. Nieoszlifowany miał masę 3106 karatów i został pocięty na 105 brylantów. Kryterium czystości kamienia jest równie istotne. Nieodłączną cechą kamieni szlachetnych są mikroskopijne inkluzje, zwane także „wrostkami”, które powstają w procesie formowania się kamieni. Idealnie czyste brylanty są rzadkością, dlatego klienci wybierają takie, które mają jak najmniejsze inkluzje. Biorąc pod uwagę kryterium barwy, większość brylantów posiada delikatny brązowy lub żółtawy kolor. Zasadą jest, że im brylant bielszy, tym jego wartość wzrasta. Wyjątkiem mogą być kamienie o bardzo intensywnych zabarwieniach. Oczywiście, czym byłby brylant bez odpowiedniego szlifu. Diament zamienia się w brylant dzięki szlifowi brylantowemu, który wydobędzie z kamienia najlepsze walory estetyczne. Szlif brylantowy jest szczytem osiągnięć mistrzów tego zawodu i występuje w 70% diamentów. Zły szlif powoduje spadek wartości brylantu nawet o połowę.

      Już po krótkiej analizie można stwierdzić, czym różnią się diamenty od brylantów. I który rodzaj kamienia chcielibyśmy mieć w swojej biżuterii.

       

       

       

      Szczegóły wpisu

      Komentarze:
      (0)
      Tagi:
      brak
      Autor(ka):
      bizuteriabizuteria
      Czas publikacji:
      poniedziałek, 30 stycznia 2017 16:59
  • piątek, 29 lipca 2016
    • Szafir - jak go rozpoznać?

      Szafir to kamień zaliczany do szlachetnych. Ma on piękną lazurową barwę. Słowo szafir pochodzi od greckiego: sappheiros i oznacza niebieski. Chociaż w przeszłości kojarzony był z kamieniem lapis lazuli, który występuje wyłącznie w niebieskiej barwie, to jednak prawdziwy szafir nie ma z nim nic wspólnego. W rzeczywistości szafir występuje w wielu barwach (fioletowy, zielony, żółty, pomarańczowy, a nawet bezbarwny), chociaż najpopularniejsza jest niebieska. Kolory różnią się w zależności od domieszek żelaza i tytanu.

       

      Szafir jest odmianą korundu. Odznacza się wysoką twardością. To drugi, pod względem twardości, kamień, zaraz po diamencie. Wydobywa się go w Sri Lance, Birmie, Kambodży, Tajlandii, Kaszmirze, Australii. Na Dolnym Śląsku, w Kruczych Skałach występują też białe i przezroczyste szafiry. Najbardziej ceniony jest Szafir o tzw. błękicie kaszmirskim. Jest to kolor w odcieniu bławatka. Szafiry australijskie są najciemniejsze, a te ze Sri Lanki jaśniejsze.

       

      Szafiry mogą mieć mikroskopijne puste kanaliki, które powodują u nich jedwabisty połysk. Nieraz wyrostki igiełek w szafirze ułożone są na wzór sześcioramiennej gwiazdy, wtedy szlifuje się je nadając im formę kaboszonu. Natomiast w wypadku ciemnych kamieni stosuje się szlif płaski, brylantowy, aby podkreślić ich przezroczystość.

      Ponieważ szafir występuje w różnych odcieniach i inne kamienie lub syntetyczny korund, mogą go czasem przypominać, zachodzi pytanie, po czym poznać, czy dany pierścionek lub naszyjnik zawiera prawdziwy szafir? Najlepiej zwrócić uwagę na cenę. Jeśli biżuteria nie przekracza ceny kilkuset złotych, to najprawdopodobniej mamy do czynienia z innym kamieniem. Szlify innych kamieni mogą przypominać szlify szafiru, jednak ze względu na to,że szafir to kamień szlachetny, a nie półszlachetny, czy też syntetyczny, jego cena jest znacznie wyższa. W sklepie jubilerskim raczej nie będzie problemu z oceną, jakie kamienie zawiera dana biżuteria, ponieważ producenci dokładnie opisują swoje wyroby. Natomiast jeśli mamy w domu biżuterię, którą dostaliśmy od kogoś, lub odziedziczyliśmy, ale nie wiemy ile jest warta, jakie kamienie zawiera i z jakiego dokładnie jest kruszcu, można to sprawdzić w laboratorium gemmologicznym. Odradzamy natomiast, poddawanie do wyceny biżuterii, w różnego rodzaju skupach złota, czy też lombardach. Takie instytucje mogą celowo bardzo zaniżyć wartość naszej biżuterii.

      Szczegóły wpisu

      Komentarze:
      (1) Pokaż komentarze do wpisu „Szafir - jak go rozpoznać?”
      Tagi:
      Autor(ka):
      bizuteriabizuteria
      Czas publikacji:
      piątek, 29 lipca 2016 13:02
  • poniedziałek, 12 stycznia 2015
  • piątek, 13 września 2013
  • środa, 08 maja 2013
  • wtorek, 11 października 2011
    • Techniki zdobienia srebrnej biżuterii

      Biżuteria srebrna cieszy się ogromną popularnością. Srebrny połysk idealnie bowiem komponuje się z czarnym lub szarym strojem. Srebro jak najbardziej pasuje także do obecnych, kolorowych trendów mody. Biżuteria srebrna ma bardzo wszechstronne zastosowanie w modzie między innymi ze względu na możliwość osadzania w nim rozmaitych kamieni ozdobnych, oraz z uwagi na rozmaite metody obrabiania tego cennego metalu.

      W Polsce spotyka się biżuterię srebrną wykonywaną rozmaitymi technikami. Pokrótce omówimy kilka z nich.

      HANDMADE - biżuteria ręcznie robiona, bez problemu możemy znaleźć w internecie sklepy oferujące sprzedaż rozmaitych detali, z których przy odrobinie wyobraźni możemy tworzyć niepowtarzalną srebrną biżuterię.

      INKRUSTACJA - technika stosowana niegdyś do zdobienia broni, technika polega na wyryciu w blasze ornamentu, a następnie na wtapianiu lub wbijaniu w nie srebrnego drucika, na koniec powierzchnię się szlifuje, aż do uzyskania gładkiej powierzchni

      NIELLO - technika zdobienia metali szlachetnych polegająca na wypełnianiu wyrysu ornamentu starannie dobraną kompozycją metali, która poddana działaniu słabego ognia topi się, po oszlifowaniu i wypolerowaniu powierzchni uzyskuje się ciemnej barwy wzór na jasnej, srebrnej powierzchni

      OKSYDOWANIE - popularna technika "postarzania" srebra, przy użyciu odpowiednich siarczków,

      MOKUME GANE - wywodząca się z Japonii technika łączenia ze sobą różnych metali.

      Szczegóły wpisu

      Komentarze:
      (0)
      Tagi:
      Autor(ka):
      bizuteriabizuteria
      Czas publikacji:
      wtorek, 11 października 2011 11:07

Wyszukiwarka

Zakładki

Kanał informacyjny